Śląsk Wrocław

Śląsk Wrocław to siedemnastokrotny mistrz Polski w koszykówce mężczyzn, wielokrotny przedstawiciel polskiej koszykówki na arenie międzynarodowej w Suprolidze, Eurolidze (wcześniej Puchar Europy), Pucharze Saporty i Pucharu ULEB.

Historia

W roku 1948, zaledwie trzy lata po zakończeniu wojny, przy Wojskowym Klubie Sportowym „Śląsk" Wrocław, powstała sekcja koszykówki, a drużynę nazwano „Podchorążak” Wrocław. Przez pierwsze lata wrocławscy koszykarze grali w niższych ligach, a zespół zmieniał nazwy, jednak z roku na rok prezentował się coraz lepiej.

Pierwszy duży sukces drużyna odniosła w roku 1956, gdy udało jej się awansować do pierwszej ligi, a Śląsk od tego czasu grał nieprzerwanie do 2008 roku w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Po raz pierwszy gracze wrocławskiego klubu zdobyli tytuł najlepszej drużyny w Polsce w 1965 roku. Wtedy to w Śląsku grało wielu wybitnych koszykarzy takich jak: Kazimierz Frelkiewicz, Jerzy Świątek, Wojciech Szczeciński, Zenon Matysik. Jednak prawdziwą gwiazdą tamtych lat był Mieczysław Łopatka, najlepszy Polski koszykarz wszechczasów, uczestnik czterech turniejów olimpijskich, także srebrny medalista pamiętnych Mistrzostw Europy, które rozgrywane były w roku 1963 we Wrocławiu w Hali Ludowej. Drugi tytuł mistrzowski gracze wrocławscy, wywalczyli w 1970 roku. Liderem drużyny w tym czasie pozostawał Mieczysław Łopatka, a obok niego o sile Śląska decydowali m.in. Garliński, Grygiel, Czarnecki, Korcz.

Gwiazdami końca lat 70 byli Ryszard Prostak, oraz zaledwie 20-sto letni, utalentowany strzelec Dariusz Zelig, pozyskany z AZS-u Koszalin. Ryszard Prostak i Dariusz Zelig, uważani byli za najlepszą parę obrońców w naszym kraju, które uzupełniona mocnymi graczami podkoszowymi, siała popłoch na koszykarskich parkietach w Polsce. 

Po fali wielkich sukcesów w latach 1976-1981, przyszedł okres, kiedy to osłabiony zespół Śląska nie mógł zdobyć swego siódmego tytułu mistrzowskiego. Po roku 1981 z zespołu odeszło kilku mocnych zawodników m.in. Dariusz Zelig - swoją karierę kontynuował w Belgii i Niemczech.
    
Wrocławscy fani musieli czekać, aż do roku 1987 na kolejny tytuł Mistrzów Polski. Prowadzeni przez młodego, ambitnego trenera Arkadiusza Konieckiego, wrocławianie wreszcie przełamali złą passę i zdobyli tytuł. Drużyna z końca lat osiemdziesiątych, z powracającym z zagranicznych wojaży Dariuszem Zeligiem, oraz z młodymi utalentowanymi graczami takimi jak Andrzej Wierzgacz i Jerzy Kołodziejczak, stanowiła zalążek wielkiego Śląska. Pod koniec lat osiemdziesiątych, pozyskano młodego i bardzo zdolnego juniora - Macieja Zielińskiego.

Mistrzowska seria rozpoczęła się w 1991 roku, gdy prowadzeni przez powracającego po ciężkiej kontuzji "Profesora” Dariusza Zeliga i niezwykle utalentowanego 19-sto latka Macieja Zielińskiego. Wrocławianie w finale nie pozostawili złudzeń drużynie Lecha Poznań, wygrywając 3:0. Bohaterem tamtych dni był niewątpliwie Dariusz Zelig, który w finałowej serii uzyskiwał średnio ponad 32 punkty. Ostatnie spotkanie, rozgrywane w poznańskiej hali Arena, było wielkim popisem Zeliga, który zdobył dla Śląska 45 punktów. Dzielnie wspierali go Maciej Zieliński (średnio 23 pkt. w finałach), Jerzy Kołodziejczak, Andrzej Wierzgacz, Dariusz Parzeński i Jarosław Krysiewicz. Finał play-off w roku 1992 miał już zupełnie inną dramaturgię, ponieważ rywalem Śląska była druga wrocławska drużyna Aspro, mająca w składzie m.in. Jerzego Binkowskiego i Adama Wójcika. Śląsk, prowadzony przez trenera Mieczysława Łopatkę, wygrał po bardzo ciężkich pięciu meczach finałowych.

W sezonie 1991/1992 Śląsk pozyskał sponsora - firmy PCS, której właściciel Zenon Michalak sprowadził do Wrocławia Keitha Williamsa, W finale roku 1993 na Śląsk czekała zupełnie nieznana drużyna Nobilesu Włocławek, która do rozgrywek play-off startowała z 7 miejsca, w półfinale eliminując Aspro. W finale „Kosynierzy” nie pozostawili złudzeń, wygrywając gładko 3:0 zdobyli swój 10 tytuł mistrzowski.

Sezon 1993/1994 był ostatnim rokiem, w którym sponsorem „Śląska” był Zenon  Michalak i ostatnim rokiem, w którym w drużynie grał Keith Williams. Zespół po raz kolejny wywalczył Mistrzostwo Polski pokonując w finale Nobiles Włocławek 3:1. Sezon 1994/1995 przyniósł wielkie zmiany we wrocławskiej koszykówce. Prezesem „Śląska” został Grzegorz Schetyna, który przekształcił klub najpierw w spółkę z o.o. a późnej w sportową spółkę akcyjną.

Wraz z nowym prezesem nadeszły też zmiany. Po zdobyciu 7 mistrzowskich tytułów trenera Mieczysław Łopatkę zastąpił powracający do Śląska Arkadiusz Koniecki, zmianie uległ także skład zespołu. Wyniki drużyny nie były rewelacyjne, a atmosfera w zespole psuła się z dnia na dzień. W lutym przed meczem z „Polonią” Przemyśl pięciu podstawowych graczy „Śląska” ( Andrzej Wierzgacz, Robert Kościuk, Dariusz Parzeński, Radosław Czerniak oraz Wojciech Błoński) zasłaniając się zwolnieniami lekarskimi odmówiło gry, domagając się zwolnienia trenera Konieckiego. Jednak prezes Schetyna nie uległ naciskom graczy i zamiast trenera to wspomniani wcześniej gracze musieli odejść ze Śląska” Drużyna ta ostatecznie wywalczyła 7 miejsce na finiszu rozgrywek, co należy uznać za dość dobry wynik, biorąc pod uwagę skład, w jakim grali wrocławianie.

Przed sezonem 1995/1996 niewielu fachowców dawało wrocławianom szansę na medal. Bardzo młody skład, uzupełniony doświadczonym Jerzym Binkowskim i powracającym ze studiów w USA Maciejem Zielińskim, wydawał się być drużyną przyszłości, która sukces może odnieść w perspektywie dwóch, trzech lat. Do rozgrywek play-off wrocławianie przystępowali z dość dobrej 3 pozycji, jednak wciąż pozostawali w cieniu ekip Nobilesu Włocławek i Bobrów Bytom. W półfinale Śląsk grał z „Nobilesem” i żeby myśleć o awansie do finału musiał wygrać na gorącym terenie we Włocławku. Ta sztuka udała się już w pierwszym meczu. Na 5 sekund przed końcem Śląsk przegrywał jednym punktem i miał piłkę z boku na wysokości linii środkowej. Trener Koniecki poprosił o czas. W ostatniej akcji Ben Seltez podał piłkę z boku bezpośrednio pod kosz do Macieja Zielińskiego, który w ostatniej sekundzie zapewnił wrocławianom zwycięstwo. W finale na Śląsk czekała drużyna Bobrów Bytom, której center Jeffrey Stern siał popłoch pod koszami, kończąc większość akcji efektownymi wsadami. Jednak Jerzy Binkowski wraz z bardzo młodym Tomaszem Cielebąkiem zatrzymali czarnoskórego centra bytomian, a „Śląsk” wygrał finałową serię 4:2, zdobywając w sensacyjnych okolicznościach już 12 tytuł mistrzowski w historii klubu.

Do sezonu 1996/1997 Śląsk przystępował z nowym trener Jerzym Chudeuszem i był jednym z faworytów rozgrywek. W rozgrywkach Pucharu Saporty wrocławianie dotarli, aż do ćwierćfinału, przegrywając dopiero z Realem Madryt. Fazę zasadniczą rozgrywek ekstraklasy Śląsk zakończył na pierwszym miejscu będąc zdecydowanym faworytem do zdobycia Mistrzostwa Polski. Wszystko szło zgodnie z planem, aż do trzeciego meczu półfinałowego z Komfortem Stargard Szczeciński. Wrocławianie prowadząc 2:0 pojechali nad morze, aby wywalczyć awans do finału. Przegrali jednak oba mecze wyjazdowe, a w decydującej potyczce numer pięć we Wrocławiu także górą był „Komfort” i to drużyna ze Stargardu mająca w swoim składzie m.in. Keitha Williamsa i Joe McNaulla awansowała do finału. We Wrocławiu zapanował wielki smutek, a trener Chudeusz musiał odejść.
         
Cztery z ostatnich pięciu tytułów Śląsk zdobył z trenerem Andrejem Urlepem. Bardzo ważne wydarzenie miało miejsce, w roku 2001, gdy Śląsk jako pierwszy Polski klub zadebiutował w rozgrywkach Euroligi odnosząc wyjazdowe zwycięstwo nad belgijską Ostendą. Ostatni medal (brązowy) „Śląsk” zdobył w sezonie 2006/2007.

11 października 2008 roku klub ogłosił upadłość i wycofał się z rozgrywek Ekstraklasy polskiej ligi koszykówki. Jego pozostałością są rezerwy, występujące w II lidze.